American Dream.

A więc od początku.

Na imię mam Dominika, mam 21 lat. Mieszkam w okolicach Bydgoszczy. Jestem studentką administracji i szczerze tego żałuję :) Ale do dziś nie mam pojęcia co chciałabym robić w przyszłości. Wiem, że trochę na to za późno ale może właśnie ten wyjazd pomoże mi to wreszcie odkryć. :D

O wyjeździe jako au pair myślę już od dwóch lat. Niestety za sprawą nieszczęsnego prawo jazdy wszystko się przedłużyło. Ale nie tylko. Kilka miesięcy przed planowanym wyjazdem związałam się i  postanowiłam nie wystawiać związku na próbę na samym początku. Teraz to już inna sprawa :) Na początku planowalam wyjazd z CC i oczywiście jeśli tam znajdę swój perfect match to wyjadę z nimi. Aczkolwiek w miesiącu, w którym planuję wyjazd czyli w październiku drastycznie podnoszą ceny wiec bd próbowała również z Gawo. W CC mam już otwarty room od trzech tygodni i póki co miałam jeden match, a z Gawo dopiero zaczynam wysyłanie papierów i wypełnianie aplikacji. Rodzinka z CC  była na roomie kilka dni, ale żadnego odzewu. Z jednej strony się cieszyłam bo nie zdecydowałabym się na roczne bliźniaczki, ale z drugiej strony fajnie byłoby poćwiczyć sobie rozmówki przed kolejnymi matchami. :D Póki co na moim profilu cisza. Być może jest to spowodowane brakiem filmiku, ale nie miałam czasu go zrobić. Ale teraz muszę się spiąć i czym prędzej go nagrać. Chociaż na samą myśl o nagrywaniu tego robi mi się słabo. Nie wyobrażam sobie siebie mówiącej do kamery tak jakby była moja perfect host faamily. aaaa! Jeszcze dwa lata temu nie musiałabym tego robić cóż za niefart.

Jeśli chodzi o podejście do wyjazdu moja rodzina nie ma nic przeciwko. Moja mama trochę się obawia, ze tak daleko, że co jak nie będzie tak super, ale to cała ona. Mój chłopak nie jest najszczęśliwszy, ze nie zobaczy mnie przez rok, ale wspiera mnie w tej decyzji i cały czas powtarza, że muszę spełniać swoje marzenia. Choć wydaję mi się, że tak do końca nie wierzą w to, że mi się uda. Myślą pewnie, że zrezygnuje w ostatniej chwili, albo nie znajdę żadnej rodziny ( tego boje się najbardziej ). Moi przyjaciele natomiast od samego początku mi kibicują i wierzą, że nie jest to moja jednodniowa zachcianka :)

Generalnie jeśli nie uda mi się wyjechać w październiku to się załamie. Wszytko  jest nastawione na to, ze od października przez rok nie bd mnie w domu, w Polsce. Wszystkie plany mojej rodziny, mojego chłopaka, moich przyjaciół nie uwzględniają mojej osoby. Wszyscy nastawiają się na to, ze opuszczę ich na rok. Ten wyjazd jest teraz dla mnie najważniejszy. Codziennie czytam blogi dziewczyn, które już tam są i to sprawia, ze jeszcze bardziej nie mogę się doczekać aż w końcu i ja postawie swoja nogę w USA. Mój każdy dzień wygląda tak, ze przez jego polowe zajmuje się wszystkim co związane z au pair. Uwierzcie, ze jeśli bd musiała zostać jeszcze przez ten rok w Polsce to będzie to straszny rok. Nie zniosę tego czekania, kolejnego roku. Tego, że się nie udało.

Także trzymajcie za mnie kciuki :) A i ja trzymam za wszystkie przyszłe au pair. I za te, które już są również, aby im się dobrze żyło w USA.

xoxo.